Kinderen even kind laten zijn

Dit jaar ging voor mij een langgekoesterde wens in vervulling, ik mocht mee als begeleider met het Vlielandkamp. Een kamp voor kinderen uit de jeugdzorg voor wie een onbezorgde vakantie geen vanzelfsprekendheid is. Hoezeer ik het ook naar mijn zin heb als communicatieadviseur, ik mis soms het directe contact met kinderen.

Samen met Susanne die al een paar keer eerder was mee geweest, had ik de verantwoordelijkheid voor de oudste meiden. Een gemêleerde groep meiden van 11 en 12 jaar. Toen ik hen voor het eerst zag, vroeg ik me af hoe het tot een groep zou komen. Maar het feit dat ze allemaal een ingewikkelde voorgeschiedenis hadden, schepte meteen een band. Deze week waren ze eens niet de uitzondering. Er is wat afgekletst, gespeeld, gehuild maar vooral enorm veel gelachen. Voor een week waren ze onafscheidelijk, samen tandenpoetsen, samen haren vlechten, samen spelletjes doen en natuurlijk samen naar de jongens. Als er één buiten de boot dreigde te vallen, haalde één van de meiden haar er wel weer bij.

Ook van de kinderen die niet in mijn groep zaten, heb ik genoten. De schaterlachende, intens genietende jongetjes op de snelle boot bij de robbentocht, de meisjes die helemaal uit hun dak gingen omdat ze een voor het spel belangrijke codekaart hadden gevonden, de hulpvaardige jongen die een date voor me ging regelen voor de discoavond, de stille jongen die me in het museum toevertrouwde dat hij de dieren goed begrijpt, de boze jongen die na een uitbarsting zijn excuses aan kwam bieden en het verlegen faalangstige meisje dat straalde van oor tot oor toen ze de eiervang wedstrijd won. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, de week zat vol prachtige momenten.

Gewoon een groep kinderen die enorme lol hebben met elkaar. Zo nu en dan werd ik eraan herinnerd dat deze gewone kinderen, in ongewone situaties opgroeien. Dan kwamen de tranen en vertelden ze iets over thuis. Dan kon ik niet veel meer doen dan even luisteren en hen een aai over hun bol geven. Het is  niet eerlijk verdeeld in de wereld. Deze kinderen hebben in hun jonge leeftijd al heel wat voor hun kiezen gekregen en bij een aantal van hen is de schade die ze hebben opgelopen, al goed te zien. Maar ik zie ook de enorme veerkracht en levenslust van deze kinderen.

Natuurlijk verander je niet veel in één week, maar je kunt hen wel even onbezorgd kind laten zijn. Dat is ons toch maar mooi gelukt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s