Doorzetten of opgeven? It’s all in the mind

Ik dacht altijd dat ik geen doorzetter was. Als kind deed ik eigenlijk nergens echt mijn best voor en ik begon enthousiast  aan van alles, maar maakte niets af. School was totaal niet belangrijk, ik hield me liever bezig met niet schoolse zaken als vriendinnen, vriendjes en uitgaan.

Na school bleef ik een beetje hangen in baantjes waar ik het best naar mijn zin had, maar die zeker niet het uiterste van me vergden. En als je onder je niveau werkt presteer je natuurlijk altijd beter dan iedereen van je verwacht en ja, dat heeft ook wel weer zijn voordelen. Gezegend met het balgevoel van een nijlpaard, was sporten ook niet echt mijn ding, dacht ik….

Tot ik het hardlopen ontdekte. Niet dat ik er supergoed in was ofzo, absoluut niet maar het triggerde wel iets in mij. De drive om steeds een stukje verder te gaan, steeds een beetje harder. Ik sloot me aan bij een een recreantenclupje van de atletiekvereniging en ontmoette mensen die min of meer hetzelfde niveau hadden. Geen toplopers, gewoon mensen zoals ik die het lekker vinden om een paar keer in de week een beetje sportief en gezellig bezig te zijn.

Toen ontdekte ik een kant in mezelf die ik niet kende, competitie! Ik dacht dat ik er vies van was maar dat is niet waar, ik ben er gek op! Als er iemand voor me loopt, maakt niet uit of het een bejaarde is of een duo steunende huisvrouwen, als ik denk dat ik ze kan hebben, zet ik alles op alles en ga er voorbij. En ik trek het heel slecht als een goed getrainde 65+-er me met het grootste gemak voorbij gaat. Iemand van mijn niveau die een snellere tijd loopt op de 10 km dan ik? Dat wil ik ook.  Ik zal in een wedstrijd nooit gaan wandelen, dat is mijn eer te na. Al ben ik half dood en kan ik niet anders dan strompelen, ik stop pas als ik over de finish ben. Wat nou geen doorzetter? Al 12 jaar trek ik minstens drie keer per week mijn schoenen aan om een rondje te rennen. Wat nou geen discipline?

Met deze nieuwe zelfkennis is het me gelukt om me om te scholen naast mijn baan en mijn gezin. En tegenwoordig heb ik werk waarbij ik me best wel eens op mijn hoofd krab omdat ik bij god niet weet hoe ik het aan moet pakken. Maar dat is niet erg, ik ga een beetje uitdaging tegenwoordig niet meer uit de weg. Zo zie je maar, it’s all-in the mind.

 

Vond u dit leuk om te lezen? Lees dan ook:

Marathon, even investeren en jaren op teren!

Op de fiets naar je werk, daar word je gelukkiger van

Waarom lopers als ik, maatjes (nodig) hebben!

Waar een shotje endorfine al niet goed voor is!

6 tips om jezelf van de bank te schoppen en te gaan hardlopen

11 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s