Waarom lopers als ik, maatjes (nodig) hebben!

Hardlopen is een individuele sport, veel mensen vinden dat er juist zo heerlijk aan. Jij en de weg voor je, niets meer, niets minder. Ik vind dat ook wel prettig, soms, en zeker niet te lang. Af en toe een uurtje in mijn eentje, prima! Maar dan ben ik er wel zo ongeveer klaar mee. Dan heb ik alles wat er in mijn hoofd rondspookt wel zo’n beetje twee keer overdacht en begin ik me te focussen op de minder aangename kant van het lopen: hmmm, mijn benen worden toch wel een beetje moe, voel ik nou mijn knie/heup/enkel? Lange weg zeg, saai ook. Zal ik stoppen?

Maar gelukkig loop ik niet vaak alleen. Ik heb namelijk twee loopmaatjes. Twee vrouwen die min of meer hetzelfde tempo lopen, dezelfde ambities hebben en het allerbelangrijkste, ze zijn nog hartstikke leuk ook! Door het lopen hebben we elkaar ontmoet maar ik durf te zeggen dat er inmiddels een bijzondere vriendschap is ontstaan. Tijdens het lopen, delen we lief en leed. En hoe vaak we elkaar ook spreken, aan gespreksstof geen gebrek. Staat er eens niets op de lief en leedagenda, kunnen we het altijd nog over wedstrijdjes, motivatie of het weer hebben. Als ik met hen loop, ben ik helemaal niet bezig met pijntjes, vermoeidheid en die saaie weg. Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd.

En met hen wil ik af en toe een intervalletje wagen. Of een stukje verder dan ik in mijn eentje zou doen. En kunnen ze niet, dan spelen ze nog een rol. Dan ga ik toch maar alleen want als ik niet voldoende kilometers maak, kan ik straks niet meer meekomen en daar moet ik niet aan denken!

Maar niet alleen deze livevriendinnen helpen me om actief te blijven, vlak het effect van mijn enige actieve volger op Runkeeper niet uit. Mijn online loopmaatje. Als ik zie dat hij heeft gelopen, kan ik toch niet achter blijven? En doordat hij altijd reageert als ik heb gelopen, wil ik online wel een beetje goed voor de dag komen.

Lopen is een individuele sport maar ik ben gewoon niet zo’n einzelganger. Op deze manier heb ik dat toch aardig opgelost!

 

Vond je dit leuk om te lezen? Lees dan ook:

Marathon, even investeren en jaren op teren!

Doorzetten of opgeven? It’s all in the mind

6 tips om jezelf van de bank te schoppen en te gaan hardlopen

Waar een shotje endorfine al niet goed voor is!

 

 

8 comments

  1. Die gedachtes zijn heel herkenbaar 🙂 Maar ondanks dat ik geen loopmaatje heb, heb ik vaak met mezelf een afspraak gemaakt over welk rondje ik ga lopen, en dat gaat gelukkig vaak wel goed!
    (hoe doe je dat eigenlijk, praten en hardlopen tegelijk? Toen ik dat 3 weken geleden probeerde met m’n vriend zei ik op een gegeven moment dat hij stil moest zijn omdat ik er nog vermoeider van werd)

    Like

    1. Knap dat je jezelf goed kan motiveren! Dat vind ik echt lastig. Dat praten lukt me goed omdat we op een tempo lopen waarop praten nog goed gaat. Als ik met iemand loop die veel harder loopt dan ik lukt me dat niet.

      Like

      1. Dan werkt het natuurlijk niet als ik mijn gewone tempo aan blijf houden als ik wil praten… En ja, als ik me heb ingeschreven voor een evenement heb ik een doel met in m’n achterhoofd ook een streeftijd, dus dat motiveert me vaak wel 🙂

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s