Waarom ik de Primark verschrikkelijk vind, maar er toch naar toe ga

Er gebeurt iets met mensen als ze in de Primark komen: ze veranderen in een soort hebberige shopzombies. Bij binnenkomst wapenen ze zich met een grijze grote tas, de profs nemen de grijze plastic shoptrolley, dan storten ze zich vol overgave op de rekken en planken die vol staan met onwaarschijnlijk goedkope dingen. Ze grijpen nooit mis want de voorraad is eindeloos. Dit wordt doorlopend aangevuld door een leger van mensen in zwarte bedrijfskleding die eruit zien alsof ze hun levenslust hebben moeten inleveren bij het tekenen van hun arbeidscontract. Ze hoeven ook niet blij rond te lopen,  Primarkklanten merken hen toch niet op, die hebben het veel te druk met het systematisch scannen van de schappen op fijne, goedkope hebbedingetjes. En zien ze iets dat hen bevalt, dan nemen ze de kortste route richting het schap, wie er in de weg staat heeft gewoon pech.

Het maakt niet uit wanneer je gaat, het is er altijd druk. Al dat koopgeweld laat zijn sporen na, de winkel ziet er vaak uit als een oorlogsgebied. Overal liggen spullen waar ze niet horen: bh’s tussen de tassen, lipstick en haarelastiekjes bij de panty’s, vermoedelijk achtergelaten door spijtoptanten die iets tegenkwamen dat ze nog net iets liever wilden hebben. Het zwarte leger doet verwoede pogingen orde te scheppen, een eindeloze en ondankbare taak. En dan zijn er ook de twijfels over de arbeidsomstandigheden waaronder het geproduceerd wordt en het is natuurlijk ook verre van duurzaam. Klinkt niet echt aantrekkelijk toch?

Toch kan ik ook soms de verleiding niet weerstaan. Dan wint mijn innerlijke shopzombie het van de moraalridder in mij en stort ik me vol overgave in het koopgeweld om met een grote tas vol dingen die ik totaal niet nodig heb naar buiten te lopen. Het is een beetje als een vette hap halen bij de snackbar. Soms heb je een zwak moment en kun je je niet bedwingen, maar daarna blijf je toch een beetje met een rotgevoel zitten.

Vond u dit leuk om te lezen? Lees dan ook

Bejaarde kinderen of kinderlijke bejaarden, bij wie hoor jij?

Waarom je een generatiekloof niet moet overbruggen

Vakantie, gij zult ontspannen en genieten

Online ben ik heel populair, maar niet helemaal zoals ik het heb bedoeld…..

Help! Het angstvirus heeft ook mijn hoofd besmet

Kinderen even kind laten zijn


One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s