Hoe je in 10 minuten een held kunt worden!

Na ruim 25 jaar trouwe dienst als bloeddonor voelt het allang niet meer zo bijzonder. In het begin voelde ik me supergoed over mezelf. Ik draaide mijn hand niet om voor dat halve litertje eens in de zes maanden. Een kleine inspanning voor een heldenrol als mensenredder! Dat is nu wel anders want als ik heel eerlijk ben, is het toch een beetje een moetje geworden.

Als ik weer een uitnodiging op de deurmat vind denk ik meestal ‘Alweer?’ Ik vind het best lastig in te passen in mijn toch al drukke schema van werken, gezin en sport. Vooral dat laatste maakt het plannen ingewikkeld. Als ik net heb gedoneerd, gaat het hardlopen voor geen meter en daar heb ik ook vaak geen zin in. Regelmatig belandt de uitnodiging dus in de la en laat ik me twee of drie keer een herinnering sturen voor ik er tijd voor vrijmaak.

Dit keer werd de uitnodiging twee weken later gevolgd door een email met het vriendelijke verzoek of ik wilde komen omdat mijn bloed hard nodig was. Ok, ik ben nodig, dat werkt. Met een diepe zucht pak ik mijn agenda. Als ik een beetje pas en meet kan ik morgen vanaf mijn werk in de pauze even snel heen en weer. Zo gezegd, zo gedaan. Gewapend met mijn rijbewijs en de uitnodiging spring ik de volgende dag op de fiets en race naar binnen. Oh nee, ik ben zo te zien niet de enige die de mail heeft gekregen, het is superdruk! Hier heb ik echt zo geen zin in en al helemaal geen tijd voor, ik heb nog superveel te doen. Hoe aardig iedereen ook is, ik blijf in de baalstand staan.

Als ik eindelijk aan de beurt ben, is de jongen naast mij net klaar. Het is zijn eerste keer. De verpleegkundige legt rustig aan hem uit ze met zijn bloed drie mensen gaan helpen. Bam, dat zet de zaken voor mij meteen weer in perspectief. Ik schaam me voor mijn ongeduldige gedoe, is het nou echt zo erg dat ik een kwartier langer heb moeten wachten dan ik dacht? Gaan er doden vallen nu de jeugdbescherming het even zonder communicatieadviseur moet doen? Nee, natuurlijk niet. Met mijn bloed worden drie mensen geholpen. Mensen die minder geluk hebben met hun gezondheid dan ik. Mensen die bijvoorbeeld chemotherapie krijgen en die er met wat vers bloed weer even tegenaan kunnen. Ik mag dankbaar zijn dat ik gezond ben. Ok, de knop gaat om. Voelt best goed om weer een held te zijn. En laat ik ook maar even genieten van 10 minuten even helemaal niets doen. Want zeg nou eerlijk, hoe vaak komt dat nou voor?

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s