STOP met die mail terreur, stop ermee!!

Ting, ting, ting, 60 ongelezen mails. Zucht! Niet echt een warm welkom als ik na een paar uurtjes vergaderen terugkeer achter mijn bureau. Ik weet nog dat ik de mail in haar begindagen een zegen vond. Superhandig. Snel en wanneer het jou uitkomt een bericht delen, eventueel met een groep. Een zeer welkom alternatief voor het telefoongesprek en de brief met de post.

Maar nu de hele wereld mailt en voor alles en nog wat, vind ik het helemaal geen zegen meer maar een last. Zodra ik mijn mailbox open, zakt de moed me in de schoenen. Een bak vol ongelezen berichten en ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Hoe schat ik in godsnaam in wat er allemaal belangrijk is en wat niet? Ik heb het gevoel dat ik word geleefd door mijn inbox, help!! En ik sta niet alleen. Iedereen met een beetje kantoorbaan zal het herkennen. Ik doe het zelf ook hoor, hou me ten goede. Ik mail net zo vrolijk mee.

In de Volkskrant van vandaag staat in ‘Mag het een mailtje minder’ dat die mail overkill mensen onnodig veel stress oplevert en dat het slecht is voor de productiviteit. Wat doen we elkaar is vredesnaam aan??!!

Ik heb nog geen goede modus gevonden om ermee om te gaan. Negeren kan ik niet, want als ik dat te lang doe, krijg ik het onherroepelijk terug, daar word ik onzeker van. Mensen spreken me soms al aan als ik na een paar uur nog niet heb gereageerd. Aaargh, bel me in godsnaam als het zo dringend is. Zo heb ik het gevoel dat ik tekort schiet. En constant overal bovenop zitten lukt niet, daarvoor is het gewoonweg te veel.

Al die mails met vragen voelt soms een beetje als zaken over de schutting gooien: zo, ik heb mijn to-do-lijstje afwerkt, de bal ligt nu bij jou: succes ermee! Maar zo komt ik nooit aan mijn eigen to-do-lijst toe natuurlijk.

Ik krijg niet alleen stress van de hoeveelheid, maar ook van die ellenlange epistels die er tussen zitten. Halve scripties waar ik me doorheen moet worstelen om er achter te komen wat iemand nu eigenlijk van me wil. Dat doe ik natuurlijk niet, want daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik scan de inhoud snel en probeer het gauw af te handelen en mis vervolgens de helft waardoor ik het hele epistel weer terug krijg. Klein verzoek: als je de volgende keer zit te zwoegen en te zweten op een lange tekst. Doe het niet! Wees kort en als het niet kort kan, bel dan of maak een afspraak voor een overleg.

En ik toch bezig ben: al die cc mail, is het echt nodig dat ik al mails waarbij ik in de cc sta, lees? Kunnen we daar niet een beetje selectiever in zijn alsjeblieft? En mijn baas in de cc zetten, vind ik al helemaal erg. Heeft toch een zweempje klikspaan, boterspaan. In dat eerder genoemde artikel in de Volkskrant van vandaag staat dat die hele cc cultuur het wantrouwen in de organisatie doet groeien. Verbaast me niets, het lijkt wel of je er anders geen vertrouwen in hebt dat ik heus wel doe wat je vraagt. Als ik je mail natuurlijk kan vinden in de vloedgolf van andere berichten.

Ik geloof dat ik aan vakantie toe ben. Binnenkort ben ik er 6 weken tussenuit. Ik kan niet wachten. Maar ik kan nu al een beetje opzien tegen die enorme tsunami die me na 6 weken zal overspoelen als ik mijn mailbox open….

 

Foto op basis van beeld van Pixabay

 

Gerelateerde posts:

Schandalig: Facebook niet thuis bij smaad en laster

10 jeukwoorden die jeugdbeschermers nooit meer moeten gebruiken

Online ben ik heel populair, maar niet helemaal zoals ik het heb bedoeld…..

 

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s