Als fietsende Hollanders in Hoi An

We hebben op aanraden van twee Nederlandse meiden een superleuk guesthouse in een rustige buitenwijk van Hoi An: Jolie Guesthouse. De oude binnenstad van Hoi An is prachtig. Huisjes met gele gevels, een Japanse brug en de lampionnen boven de straten maken het sprookjesachtig. Overal kleermakers waar je voor weinig kleding op maat kan laten maken. Ziet er mooi uit maar daarvoor zijn we er te kort.

P1090236

Het tofste van het Guesthouse is voor mij dat we er fietsen mogen pakken om te gebruiken. Normaal is mijn fiets namelijk het enige dat ik mis op vakantie. De fietsen zijn superbasic: stalen frame, paar niet al te harde banden en een gezellig stalen mandje voorop. Nothing fancy, maar voldoet prima. Met twee flinterdunne cijferslotjes mogen we ze meenemen.

Wat een avontuur, met onze fietsjes door de drukke chaotische straatjes. Netjes in een rijtje over drukke kruispunten tussen al die toeterende auto’s, bussen en scooters. Richard en ik voor- en achteraan en de kids veilig in het midden. Het oude vlees moet immers eerst op, zoals mijn oude wijze moedertje altijd zegt. Ik ben supertrots op Madelief. Zij vindt het verkeer in Leiden altijd al een dingetje, maar hier doet ze het toch ook maar gewoon.

DSC_0209

Op de tweede dag fietsen we naar het strand. Tussen de rijstvelden door komen we de gekste dingen tegen: een man, luierend op de rug van een buffel, scooters met tonnen bepakking en toeristen die overduidelijk nooit eerder op een fiets hebben gezeten. Je pikt de Hollanders er zo uit. Als een moeder de gans, fiets ik achteraan en voel me superblij. Daar fietsen we toch maar mooi met zijn viertjes.

Het strand kan zo in een reisgids: wit zand, glasheldere zee en mooie rieten parasolletjes. Dat het toeristisch is, merk je aan alle verkopers. Krantjes, poppetjes, fruit. Ik koop maar wat van een vrouw die er drie banen op na moet houden om een beetje fatsoenlijk rond te komen.  Ik geef haar wat extra Dong om mijn schuldgevoel af te kopen. Ik voel me echt een rijke toerist.

Als we ons ’s avonds op onze fietsen zonder licht weer door de stad bewegen, vraag ik me af of ik nu een goede moeder ben omdat ik mijn kinderen deze ervaring gun, of een slechte moeder omdat ik deze risico’s neem. Ach, er is niets gebeurd, we leven nog dus laten we het maar op het eerste houden…..

P1090227

Restaurantselfie

Gerelateerde posts:

Gemopper op de berg naar Cannon Fort

Halong Bay, betoverend mooi!

Whieeeh, we gaan het doen: de reis van ons leven!

Scooters, brommers en toeters, welkom in Hanoi!

 

7 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s