Clash of the hormones | moeders en pubers

Het moederschap kent hoogte- en dieptepunten. Vanmorgen was absoluut een voorbeeld uit de categorie dieptepunten. Een soort clash of the hormones. Het resultaat van een giftige cocktail van twee delen puberhormonen en één deel pre-menopauze.

De ochtend begint prima. In complete rust lees ik mijn krantje en drink koffie. Tot de kinderen wakker worden, elkaar zien en het meteen ontploft. Oorlog in de tent. Inmiddels weet ik: niet inhoudelijk mee bemoeien, want iedere opmerking kan er toe leiden dat één van twee vindt dat ik het met de ander eens ben en dan zijn de spreekwoordelijke rapen gaar. Dus ik probeer kalm te blijven maar dat valt me niet mee, zo in de vuurlinie.

Ik zeg: ‘Stop met dat geruzie, doe gewoon normaal of negeer elkaar,’ waarna ze me er allebei van proberen te overtuigen hoe fout de ander is. Olie op het vuur, want ze horen elkaar en gaan alleen maar harder tekeer. Ik heb hier zo enorm geen zin in! ‘Zoek het uit,’ denk ik, ‘laat met met rust. Ik wil gewoon geen gedoe en verder met de krant.’ Ik doe of ik kalm ben maar voel hoe al mijn spieren steeds strakker komen te staan.

Op een moment dat het even rustig is, besluit ik te gaan douchen. Even een momentje voor mezelf, lekker alleen zonder geruzie en gedoe. Ik sta net een beetje te kalmeren onder de warme straal als ik kabaal hoor beneden. Stamp, stamp, stamp, daar komt er één de trap op, BAM, die deur zit dicht. ‘Mam!’ roept de ander vanaf beneden. ‘Ik sta te douchen, laat me gewoon even met rust!’ schreeuw ik geïrriteerd.  ‘Opa aan de telefoon, hij is in de buurt en vraagt of hij even koffie kan komen drinken?’ ‘Fuck,’ denk ik, ‘ook dat nog. Het huis is een zooi, ik sta in mijn blote kont met een kop vol stress en de kinderen hebben ruzie.’ Supergoede timing. Maar ja, ook wel leuk om hem even te zien dus na even dubben besluit ik: ‘Ok, laat maar komen.’

Nummer 1 hoort dit gesprek, komt uit zijn kamer, gaat weer naar beneden en terwijl ik me sta af te drogen, hoor ik ze weer ruziemaken. Dit is teveel voor mijn door hormonen geteisterde lijf. Ik schreeuw kansloos met overslaande stem naar beneden dat ze moeten ophouden. Super-effectief natuurlijk: NOT! Precies op dat moment gaat de bel, aaargh!

Als we even later te midden van de zooi aan de koffie zitten, kalmeert de boel enigszins en wordt het zowaar nog best gezellig. Pfff, ik heb me wel eens een betere moeder gevoeld. Hoe lang duurt die puberteit nog??

 

Gerelateerde posts:

Ontluisterend, hoe mijn pubers mij zien!!?

Survivaltips voor ouders met pubers

Hormonen, dat stofje dat alles een gifkleurtje geeft 

4 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s