Mijn partner is ziek. Ik ben er niet trots op maar dat haalt niet echt het beste in mij naar boven. Tuurlijk ben ik best lief voor hem maar ik vrees dat ik gewoon niet zo het jezelf-wegcijferende-type ben. Als zijn ziek-zijn mijn eigen plannen teveel in de weg zit, is de irritatie toch best duidelijk van mijn gezicht te lezen. Gelukkig kent hij me een beetje, we houden het niet voor niets al 20 jaar goed vol samen.

Ik doe best graag dingen voor anderen, hou me ten goede. Maar ik wil er wel een beetje applaus en dankbaarheid voor zodat ik die vervolgens grootmoedig kan wegwapperen: ‘Hou op joh, geen punt ik doe het graag!’

Het ‘applaus – hou op joh, ik doe het graag’ ritueel is iets waar ik veel waarde aan hecht. Als het achterblijft, voel ik me een beetje een slaaf en daar kan ik niet goed zo mee omgaan. Dan blijft het een beetje knagen. Zoals laatst, ik vond een portemonnee van een oudere dame met een rijbewijs en allerlei pasjes. Ik heb aardig mijn best gedaan om haar te pakken te krijgen. Via Facebook heb ik uiteindelijk via haar dochter het adres achterhaald en de spullen naar haar opgestuurd. Daarna, niets, helemaal niets…..

Of de van zijn fiets gevallen man waar ik twee maanden geleden een half uur op het fietspad naast heb gezeten tot de ambulance kwam. Nooit meer iets van gehoord. Okay, hij weet natuurlijk niet wie ik ben, maar goed, hij had er best moeite voor kunnen doen om daar achter te komen. Een gecompliceerde beenbreuk is dan geen excuus. Tof hoor al die karma-punten maar daar koop ik niets voor.

Andersom werkt het trouwens ook. Geef me applaus, steek een paar veren in mijn achterste en ik doe veel, heel veel. Het is dus eigenlijk zo simpel. Maar misschien is het niet zo handig om dit op het internet te zetten…..

 

 

 

 

 

Leuk vinden is delen:
0