Code rood, er is geen ontkomen aan! Radio, internet, TV, er is even niets anders. Op de radio wordt in rap tempo overgeschakeld van politie naar Rijkswaterstaat,  KNMI, brandweer en de NS. Het wemelt van de omgewaaide vrachtwagens, vliegende dakplaten en er was geen vlieg- trein- en tramverkeer.

Ook Facebook staat vol met omgewaaide schuttingen, bomen en mensen die met hun fiets de weg op waaien. Had ik het niet al 100 keer op de radio gehoord, komt er ook nog een NL alert op mijn mobiel ´Ga niet de weg op!´ Oh jee, dat komt ff akelig uit. Wij moeten de weg op, naar Groningen, naar Eurosonic. Zo lang naar uit gekeken en nu dit. Een nationale ramp, precies vandaag, wat nu?

Crisisoverleg in huize Rotteveel-Benschop. We gaan, dat staat vast, we zijn immers geen watjes. Maar hoe bereiden we ons voor op deze barre tocht? Wat nemen we mee aan rantsoen voor het onvermijdelijke moment dat we stranden op een snelweg?

Gewapend met chips, koekjes en water voor een week gaan we op pad. Ik voel me een held, wij laten ons niet klein krijgen. Wij kijken elkaar aan, ‘Let’s go!’ Op de radio houden we de ontwikkelingen nauw in de gaten.

Hmmm, er lijkt eigenlijk niet veel aan de hand. Het is best rustig op de weg. Misschien komt het nog. Okay, ook Utrecht gaan we moeiteloos voorbij. Waar is die ramp? Op de radio gaat het onverminderd door. Ik begrijp het niet.

Voor Zwolle dan toch een file. Ik zet me schrap. Durf niets te drinken want wat als ik moet plassen? Een uur vertraging horen we op de radio. Jeetje. Na 20 minuten  rijden we weer. Ik zie een omgewaaid vrachtwagentje in de berm. Ik ben bijna opgelucht, er is blijkbaar toch iets aan de hand.

Een half uurtje later gepland zijn we in het hotel, we hebben het overleefd. ESNS, here we come!

Leuk vinden is delen:
0