Ik ben een Crinch. Dat vertelde mijn dochter mij vanmorgen toen ik iets aardigs probeerde te zeggen. Ze lachte er een beetje smalend bij. Dus blijkbaar is het niet supererg, eerder een beetje sneu. Maar aan mij uitleggen wat het is? Ho maar! Ik probeer het nog even bij mijn zoon. Hij: ‘Een grinch? Dat is van die film. Oh, haha, je bedoelt een Crinch! Dat is een…., tja, een…., ach dat kan ik niet uitleggen!’

Op dezelfde dag vertellen ze me dat ik een Normi ben. Wat dat is ben ik ook nog niet achter maar het is in ieder geval heel iets anders dan een Mime. En ik voel dat de Normi er qua coolheid wat bekaaid afsteekt ten opzichte van de Mime. Maar ook dit gaan ze me echt niet uitleggen. Het is namelijk helemaal niet de bedoeling dat ik het begrijp. ‘Dat is niet voor jouw generatie mam!’

Zucht! Ik leef voor hen in een soort parallel universum. Zij spreken een andere taal en gaan hun eigen gang. Het zou fijn zijn als ik niet te duidelijk aanwezig ben, alleen om te faciliteren, de rest eigenlijk liever niet.

Het begint al ’s ochtends als ik mijn zoon wakker maak. ‘Goedemorgen lieverd!’ ‘Ga weg!!’

Wanneer ik beneden kom, zit mijn dochter daar: prrrr, prrrr, prrrrr: haar telefoon loopt over van de goedemorgen snaps! Probeer geen gesprek aan te gaan, want dat moet allemaal NU gelezen en beantwoord worden. De regel is geen mobiel aan tafel. Dus dan nog maar even niet aan tafel…

Eigenlijk zit je als ouder van een puber vooral in de weg. Ze willen dat je faciliteert, maar wel op een onzichtbare manier. Kopjes thee brengen, geld geven, chips in huis halen is prima. Geruisloos en dienstbaar, dat zou een mooie slogan zijn voor de perfecte pubermoeder. Laten dat nou net niet mijn beste kwaliteiten zijn….

 

Vind je dit leuk om te lezen? Dan vind je mijn andere blogs over mijn leven als moeder van pubers vast ook de moeite waard. Je vind ze hier.