Meestal is het heel gezellig in ons huis met twee pubers.. Maar soms gaat het ineens helemaal mis. En het grappige is, dat is vrijwel altijd mijn schuld. Tenminste, dat vinden zij. Zo fietste ik laatst met mijn zoon en we waren gezellig aan het babbelen. De sfeer was prima. Ik weet niet waar het precies misging maar ineens sloeg het om en dat was mijn schuld. Door mij was hij te warm gekleed terwijl het helemaal niet zo koud was. En het was ook een super stom idee dat we gingen fietsen. En als we dan toch bezig zijn, zijn fiets is ook een drama! Hij komt nauwelijks vooruit en ik had dat onding natuurlijk al maanden geleden moeten vervangen. Om zijn woorden kracht bij te zetten gaat hij expres langzaam fietsen. En als we te laat komen is het ook mijn schuld! Ik plof bijna uit elkaar van boosheid maar dat is absoluut contraproductief, gaat hij alleen maar nog langzamer van fietsen.

Als ik hen mag geloven, bak ik er eigenlijk niet zo heel veel van als ouder. In de koelkast staan precies niet de dingen waar ze trek in hebben. Ik ga altijd onder de douche als één van hen net wilde gaan en natuurlijk is het mijn schuld als ze zich hebben verslapen. Kunnen ze iets niet vinden, heb ik het op een onvindbare plaats gelegd en als het regent, is het mijn schuld dat ze nat worden. Ik kan namelijk best later naar mijn werk zodat ik hen even met de auto naar school kan brengen, als ik maar zou willen. Als er op het laatste moment geleerd moet worden voor een toets, ben ik een slechte moeder omdat ik geen toverstok heb om het bij hen in het hoofd te toveren.

Herkennen andere ouders van pubers dit ook, of ben ik echt zo incompetent?

 

Vind je dit leuk om te lezen? Dan vind je mijn andere blogs over mijn leven als moeder van pubers vast ook de moeite waard. Je vind ze hier.