Mijn leraar Engels van vroeger kon zeggen wat hij wilde, ik hoorde hem toch niet. Ik was volledig in beslag genomen door de fascinerende rij grote bruine mee-eters op zijn gezicht. Datzelfde heb ik als er bij mijn gesprekspartner een klein klontje aan de neus bungelt. Ook neushaar dat uitsteekt, heeft mijn onverdeelde aandacht.

Heb ik het eenmaal gezien, is er alleen nog maar dat, niets anders. En ondertussen draaien de radertjes in mijn hoofd op topsnelheid: ‘Moet ik er iets van zeggen? Maar dat kan toch niet, hij gaat zich kapot schamen? Maar ja, niets zeggen is ook lullig, dit ziet iedereen! Maar ja, die zeggen blijkbaar ook niets. Dit is toch niet mijn verantwoordelijkheid?’ En vervolgens zeg ik maar niets….

Ik zeg hij omdat het vooral mannen zijn, vrouwen kijken doorgaans wat vaker in de spiegel.

Uitgelopen make-up, een stukje groente tussen de tanden, dat durf ik best te zeggen. Maar misschien is het veel gênanter omdat het lichaamseigen materiaal betreft.

Maar ja, iemand moet het zeggen en ik ga het dus niet doen. Kunnen we niet afspreken dat de partners van deze mannen hun verantwoordelijkheid nemen? Ook niet makkelijk maar kom op, het is gewoon veel pijnlijker als je geliefde het van een collega of een buurvrouw moet horen! En je wil toch ook niet dat niemand het onderwerp van je liefde serieus neemt vanwege iets dat zo gemakkelijk op te lossen is? Gewoon even die neusharen bijpunten, snotjes verwijderen en mee-eters uit laten knijpen.

Dan blijft de groep single mannen over. Dat moet de beste vriend of vriendin maar doen. Want ja, als je wil dat je vriend ooit aan de partner raakt, zul je toch echt je mond open moeten doen. Anders is het toch ook een beetje jouw schuld dat hij alleen is.

Laten we samen de wereld een klein stukje mooier maken…

Leuk vinden is delen:
0