Mijn God, die trein is veel te kort. Ik ben niet de enige die slim dacht te zijn en aan het eind van het perron is gaan staan. Het gezucht is niet van de lucht. Gedwee loop ik achter de andere makke schapen aan. Ik probeer me te beheersen en niet te duwen of te rennen. Getver, ik voel hoe een zweetdruppel vanaf de bovenkant van mijn rug, zo mijn bilnaad inrolt. Veel te warm gekleed en ik moet nog de hele dag!

Ik blijf steken op het balkon. Stomme naam trouwens voor de ruimte tussen die plekken in de trein waar je wel lekker kunt zitten. Een balkon associeer ik toch met frisse lucht en ik kan je vertellen, daarvan is hier echt geen sprake.

Al die vreemde mensen op de vroege ochtend in mijn persoonlijke ruimte, werken behoorlijk humeurverlagend. Nog een geluk dat iedereen op zijn telefoon kijkt. Met mijn beperkte lengte bevinden zich namelijk vooral oksels en decolletés op ooghoogte. Reuze ongemakkelijk want waar moet je dan naar kijken? Gelukkig heb ik ook een telefoon en tik ik met twee duimen dit stukje.

Wat een hitte. We naderen station Den Haag laan van NOI. De uitdrukking op de gezichten van de mensen op het perron als ze de volle trein zien is best komisch. Die houdt ergens het midden tussen boosheid en berusting. Ik neem een flinke teug frisse lucht voordat het nog net een beetje drukker en benauwder wordt.

Gelukkig nog maar een paar minuutjes en dan ben ik er. Lekker begin van de dag zo. Ik weet weer heel goed waarom ik normaal met de fiets naar mijn werk ga.
Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage