Voordat ik met mijn tederbeminde in één huis woonde, had ik geen idee hoeveel voetbal er op de televisie is. Voorbespreken, nabespreken. Wedstrijden, samenvattingen, Engels voetval, Bundesliga, Amstel cup, iets met Jupiler, vrouwenvoetbal. Documentaires over corruptie, matchfixing, wel of niet gewonnen finales van 40 jaar geleden en ga zo maar door. En dan heb ik het nog niet eens over alle programma’s met slap gelul. Hoe kan je in hemelsnaam zoveel tijd met zo’n spelletje vullen??!! En gekker nog, wie kijkt er naar al die onzin?

Nou, ik woon met zo’n exemplaar. Manlief kan er geen genoeg van krijgen. Niet dat ik er heel erg onder lijd ofzo, als ik iets wil kijken, kijkt hij op zijn laptop met de koptelefoon op. Maar ik snap er geen donder van. Soms probeert hij wel bij het onderwerp te betrekken. ‘Nou ja, die Sjef Blatter blablabla’ of ‘Zo kijk dan, wat een mooie pass!’ Maar helaas voor hem, die hele Blatter kan me gestolen worden en zijn enthousiaste kreten over mooie acties vallen als druppels fris water in een dorre woestijn. Een volstrekt kansloze missie.

Het absolute dieptepunt is dat kinderlijke gehinnik en seksistische ge(k)leuter van die VI gasten. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat mijn intelligente, vrouwvriendelijke man die bullshit kan verdragen? Sterker nog, dat hij er zo van geniet dat hij het opneemt om geen editie te hoeven missen?

En als klap op de vuurpijl zegt hij gisteren als ik me hardop erger aan de overkill voetbal en dat zwetsprogramma met die slapjanus Wilfred Genee. ‘Je beseft wel dat het WK begint en ik dus ook naar wedstrijden als Senegal-Iran kijk?’ Oh ja shit, bijna vergeten. Ja lief, ik weet het maar ik ben toch geschokt. Blij dat ik ff een paar dagen naar Pinkpop ga.

 

Natuurlijk heeft mijn lief een volledig andere kijk op de zaak. Zijn onwaarschijnlijke versie lees je hier.

Meer verhaaltjes van mijn tederbeminde en mij, vind je hier: Scenes uit een huwelijk

Leuk vinden is delen:
0