Soms loopt het allemaal compleet anders dan ik had bedacht. Dan denk ik dat ik iets heel liefs doe voor mijn twee puberschatjes, maar dan loopt het toch volledig mis en snap ik er niets van. Zoals laatst, net als alle andere pubers in deze regio waren ze superdruk met de proefwerkweek. Ik zag hoe hard ze hun best deden en was echt trots.

Dus toen de vraag kwam toen ik stond te koken: “Mam mogen we patat’ dacht ik: ach, waarom niet. Ik strijk mijn hand eens over mijn hart. Ik hoef immers niet altijd de grootste gezondheidsridder aller tijden zijn dus ik zeg: ‘Prima, maar dan moeten jullie het halen!’

Ik verwacht blije kindergezichtjes, een verrast en dankbaar ‘ Bedankt mam!’ en een fijne knuffel, op zijn minst! Maar niets is minder waar. Het bleek het startschot voor een hoop gezeur en gedoe. Het begon met geruzie tussen die twee:
‘Nee ik ga niet, ga jij maar!’
`Waarom ga jij nooit? Ik was laatst al aan de beurt!´
`Maar ik heb de tafel gedekt!’
´Ja maar ik moet leren voor proefwerkweek.´
´Ja ik niet dan??!’

Zucht. Ik heb inmiddels al een behoorlijk wat spijt van de toezegging, maar nu het aanbod intrekken zal het niet beter maken. Wijzer geworden in de loop der jaren, houd ik mijn mond en roer stoïcijns met mijn lippen op elkaar geperst in de verse tomatensoep.

Na flink wat gedoe, gesmeek en gezanik zijn ze er uit: ze gaan samen naar de snackbar. Er is nog geen sprake van een ‘Jottem patat! stemming’ maar hey, ik heb mijn verwachtingen inmiddels naar beneden bijgesteld.

Na een tergend lange wachtsessie omdat één van de twee een punt wil maken: Ik ga mee om van het gezeik af te zijn maar maak je geen ilussies dat het leuk wordt!, staan ze op het punt om de deur uit te gaan. Ik wil al opgelucht ademhalen maar ineens richt de zeur kanonnade zich op mij.

‘Hoezo mogen we alleen patat?’
‘Nou, omdat ik al eten aan het maken ben dus de patat is een extraatje!’
‘Nou ja zeg, belachelijk! Ik mag er toch ook wel een kroketje bij?’

Zo gaat het even een tijdje door maar ik hou voet bij stuk. Uiteindelijk verlaten ze in grote saamhorigheid het huis, luid pruttelend over hoe belachelijk het is.

En ik sta in verbijstering in de soep te roeren en denk, wat is hier in hemelsnaam gebeurd? Volgende keer zeg ik weer gewoon nee, eigen schuld…

Vind je dit leuk om te lezen? Dan vind je mijn andere blogs over mijn leven als moeder van pubers vast ook de moeite waard. Je vind ze hier.
Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage