De titel zou kunnen zijn, het onwaarschijnlijke verhaal van mijn pubers en het IKEA bed… Maar dat is te lang. Gisteren had ik een geweldige ervaring waardoor ik weer hoopvol gestemd ben over de toekomst van mijn twee bloedjes. In het kader van: deel je successen, wil ik jullie dit verhaal dan ook niet onthouden.

De ingrediënten: bouwpakket met nieuw bed voor dochterlief, zoonlief met tijd teveel en moeder zonder bijzonder klusinzicht. En dit alles in een niet al te ruime tienerkamer na een lange werkdag. Je begrijpt, ik sta niet echt te popelen en zet me schrap voor een flink portie gezeur, gezanik en geruzie. Maar ja, het is ook mijn plicht als moeder om dit soort klussen te doen, dus vooruit dan maar. Met de nodige tegenzin sleep ik me naar boven.

De bouwtekening bestuderen, dozen uitpakken, schroeven en schroevendraaiers in de aanslag. Als een echt team gaan we aan het werk. En dan gebeurt het gewoon: normaal rustig overleg op gezellige, vriendelijke toon en iedereen doet wat nodig is. Huh, wat is dit? Heeft iemand ze omgekocht? Omgeruild? Waar is de verborgen camera? Ik geniet maar blijf op mijn hoede. Ik weet uit ervaring dat de sfeer ineens kan omslaan.

Maar na een uur zijn ze nog steeds lief, behulpzaam en gezellig. Als blijkt dat de planken van de lades precies verkeerd om zitten nadat alle schroefjes er in zitten omdat ik de tekening niet helemaal goed had geïnterpreteerd zet ik me schrap, nu komt het. ‘Geeft niet hoor mam, kan mij ook gebeuren!’ Ik ben even sprakeloos.

Natuurlijk waren er best een aantal pubereigenaardigheden zoals midden in de klus alles laten vallen omdat er een vriendin belt. En daar dan ook alle tijd voor nemen en de rest van de klusclub tot stilte manen. ‘Ssst, dit moet even nu!’ En een dreigende ruzie: ‘Waarom speel jij nu eigenlijk de baas?’

Maar daar blijft het bij. Terwijl ik de laatste schroeven in de la draai, gaan ze zonder morren samen het afval wegbrengen. Ik blijf verbijsterd achter, wat is hier in godsnaam gebeurd?

Vind je dit leuk om te lezen? Dan vind je mijn andere blogs over mijn leven als moeder van pubers vast ook de moeite waard. Je vind ze hier.

Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage.