Eigenlijk maakte ik me wat betreft ons Zweedse fiets avontuur maar over 1 ding druk: de treinreis naar Kopenhagen. Als enigszins ervaren treinreiziger weet ik namelijk dat er nogal eens iets gebeurt, kapotte bovenleiding, aanrijding met een persoon, blaadjes op de rails. Met ons pakketje reserveringen en treinkaartjes die nauw op elkaar aansluiten, zou het allemaal precies goed moeten gaan…

Dat ging het niet. Sterker nog, we zijn Nederland nog niet uit of ons gedoezel wordt wreed verstoord door een oproep vlak voor we Almelo binnenrijden. Een vrachtwagen is tegen een viaduct is gereden dus de trein gaat niet verder. Ja, wat doe je dan? We besluiten na even wikken en wegen om op de fiets te springen naar Hengelo en het vandaar verder te zien. Zo fietsen we ‘s ochtends vroeg druilerig Almelo in. Op een superstraf tempo want we hebben het gevoel dat we een trein moeten halen. Zo hebben we dankzij de eerste foute navigatieactie van mijn kant direct toen we het station uitreden, de eerste 20 km in de benen. Maakt niet uit, we mogen met wat hulp toch een andere trein in richting Osnabrück. Stempels zijn magische zaken, met een verspät stempel mogen we uiteindelijk gewoon verder met andere treinen.

Duitse hulpvaardigheid
In Osnabrück komt een piepklein vrouwtje in een blauw servicepakje, meteen op ons af. Of we hulp nodig hebben? Ze wil wel even bij onze fietsen blijven als wij naar de servicebalie gaan om die kaartjes te regelen. Met Hollandse achterdocht denken we meteen ‘Dat dachten we dus even niet, die fietsen gaan mee.’ Je weet wat ze zeggen over Duitsers en fietsen. Gierend van het lachen om deze foute gedachte, schieten we de lift in. Maar ze laat het er niet bij zitten. Als we beneden komen, staat ze al op ons te wachten. Deze vrouw laat zich niet wegjagen, dit is er één met een missie. (tekst gaat verder onder de foto)

Duveltje uit een doosje
Een beetje geneerd over onze onvriendelijke gedachten, besluiten we onze achterdocht te laten varen. Ze mag oppassen. Keurig blijft ze bij deze fietsen staan, en dat duurde best lang. We bedanken haar heel hartelijk, maar ze is nog niet klaar. Vastbesloten ons full te servicen duikt ze overal op als een duveltje uit een doosje. Ze laat ons pas los als ze ons met de fietsen de juiste wagon in heeft geholpen. Nadat ze ook een grap maakt over de andere fietsers, voelen we een band met Monica want zo heet ze. Na een dikke handdruk en een tjusss, laten we Osnabrück achter ons. Wat een topper!

In de flow
Verder verloopt het eigenlijk niet vlekkeloos: een deurstoring bij Hamburg, een trein die onverwachts halverwege stopt maar bovenal: vriendelijke en hulpvaardige mensen. Hoe dan ook, wij komen wel in Kopenhagen. En dan ineens komen we in de flow en werkt alles mee. Liften staan waar ze moeten staan, treinen staan net klaar voor vertrek als wij komen aanlopen. Kopenhagen, here we come!