Niet betreden, levensgevaarlijk. Zoveel snappen we wel van de knalgele borden bij het terrein waarvan google zegt dat we erheen moeten. Het is een militair oefenterrein en een half uurtje geleden hoorden we inderdaad in de verte schoten. Maar ja, het hek staat open, en Google zegt dat het kan. En terug is nog een stuk langer fietsen en daar hebben we eigenlijk niet zo’n zin in.

Hoe vaak hoor je nou dat mensen zijn neergeknalt
Na even wikken en wegen besluiten we te gaan. Hoe vaak hoor je nu dat er mensen zijn neergeknalt in Zweden door militairen? We zijn er niet helemaal gerust op maar rijden al babbelend verder want babbelende mensen zijn ongevaarlijk. Dat weet iedere militair. De weg wordt smaller en Google stuurt ons een bospad op. Als het even later niet meer echt op een pad lijkt maar meer op een dichtbegroeide struikenmassa zegt Marloes nog: ‘ Nou in Nederland noemen we dit geen fietspad’ Als we even later echt niet meer doorkunnen begrijpen we: in Zweden ook niet!

Elanden gezien – check
Met onze zwaar beladen fietsen ploeteren we door de struiken met de telefoon op zoek naar het echte pad. Ik heb er best ff de P over in, ik heb namelijk honger en dan ben ik niet op mijn best. Als we even later op het echte pad zijn aangeland en ik zie 2 elanden links van ons tussen de bomen wegsprinten voel ik me weer top, hoe fantastisch is dit. Als we het militaire terrein zonder kleerscheuren affietsen denk ik: ‘ Wie maakt ons nou wat!’
Na een fietstocht van 115 km komen we aan in Jönköping, een leuke plaats aan het Vättermeer. ’s Avonds eten we in een restaurant aan het meer. We wandelen er naar toe want we hebben wel even genoeg op de fiets gezeten.


Een echte zondag
Alles zit mee. Het zonnetje schijnt, we hebben windje mee en rijden in een keer goed. Dat is best uitzonderlijk. Wij fietsen omhoog langs het meer. Als we Grånna infietsen, weten we niet wat we zien: wat een superleuk en idyllisch plaatsje! Omdat het zo enorm voorspoedig gaat en het de verjaardag van Marloes haar moeder zou zijn geweest, stoppen we bij een klein schattig bakkerijtje voor koffie en twee taartjes per persoon. Je kan immers niet genoeg koolhydraten eten als je fietst.



Wat een luxe
Ook de rest van de dag houden we de wind in de rug en we vliegen voor ons gevoel over het asfalt. Nagenoeg geen gravel vandaag. Als wij bij ons huisje in Fettjestad aankomen weten we helemaal niet wat ons overkomt. Wat een luxe! Groot, prachtig uitzicht en een privé sauna. Dat blijkt trouwens een supergoeie plek om de gewassen fietskleding te drogen. Wat een topdag, ben benieuwd naar morgen.

Handig, zo’n sauna