‘Woehahaha die broek, het lijkt wel of je een luier aanhebt en die bowling schoenen. Nee!’ Dat was ongeveer de reactie van mijn dochter toen ik in mijn wielrenpakkie beneden kwam vanmorgen. Ze ligt dubbel, kan niet meer stoppen met lachen. En voor ik er iets tegen in kan brengen, maakt ze razendsnel een foto en stuurt die via Snapchat naar haar vriendinnen. Ook die gaan helemaal stuk. De tijd dat ze zich voor me schaamt is blijkbaar voorbij…

Maar goed, ik heb dus sinds kort een racefiets want dat ouder wordende lijf van mij krijgt steeds meer moeite met hardlopen. Dan weer stijve hamstrings, dan weer pijn in mijn achillespees. Dus ik moet iets want ik moet bewegen om een beetje gezellig en op gewicht te blijven. Nooit gedacht dat dat iets voor mij zou zijn. Sterker nog, ik erger me regelmatig kapot aan die hardrijdende, luidruchtige types op mijn hardlooprondjes zoals jullie eerder hebben kunnen lezen. (wielrenners, super (a)sociaal) Maar goed, ik heb nu een paar ritjes gemaakt en ik ben helemaal om: ik vind het geweldig!

Maar ik moet mijn dochter wel gelijk geven, het ziet er vreselijk lullig uit. Met die helm die als een soort paddenstoel op mijn hoofd staat met daaronder een matching zonnebril lijk ik wel een Ninja Turtle imitator op leeftijd. En fietstruitjes en broeken moeten superstrak want aerodynamisch en dat is ook niet zo heel charmant. De kont wordt nog eens extra geaccentueerd door de zeem in de broek. En het geheel wordt afgemaakt met klompige schoentjes waar je supersuf op loopt.

Maar goed, het is niet anders. Na het lachsalvo van mijn dochter, kijk ik toch nog even in de spiegel voor ik ga. Tsja, dat moet ik maar niet te vaak doen. Ik recht mijn schouders en zeg tegen mezelf: ‘Gewoon gaan, kan jou het schelen!’ Maar ik doe stiekem toch mascara op. Dat helpt, een heel klein beetje….

Vind je dit leuk om te lezen? Lees dan ook mijn andere verhaaltjes 


Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage