Gratis naar een disco-workout met de buuv, daar zeg ik geen nee tegen. Ik vind dansen hartstikke leuk en het is weer eens wat nieuws. En disco, helemaal uit mijn tijd. Niet dat het toen mijn smaak was maar nu wel. De jaren hebben van mij een nostalgische ouwe muts gemaakt.

Er zijn meer generatie genoten op de les afgekomen. De zaal is spiksplinternieuw en prachtig. Het doet me aan Fame denken: houten vloer en een wand van boven naar beneden bedekt met spiegels. Nu heb ik er helemaal zin in, ik was dol op Fame. Ik droomde vroeger dat ik net zo goed kon dansen als the kids from Fame. Tenminste, als ik zou dansen. Maar ik danste helemaal niet, ik zat op korfbal en daar bakte ik op zijn zachtst gezegd helemaal niets van. Ik had wel de illusie dat ik een kind was dat in de verkeerde sport was beland.

Maar goed, over de workout. De leraar is een knappe jonge knul met dito lichaam. Hij stelt ons gerust, hij heeft drie korte, makkelijke choreografieën voor ons. We beginnen, hij doet het voor. Wow, dat ziet er echt super easy uit, stoer, losjes. Dat wil ik ook dus ik doe precies wat hij doet. Tenminste, dat probeer ik. Nou, als dit makkelijk is, laat dat moeilijk dan maar zitten. Mijn links-rechts beperking maakt het extra lastig om het goed te doen. In de spiegel zie ik geen easy, stoer en losjes, maar iemand met een knalrode kop keihard zwoegen. Het ziet er eigenlijk precies uit zoals het voelt: ingewikkeld, veel tellen en een hoop gedoe.

Het is eigenlijk ook wel erg licht in de zaal. Ik begrijp dat het handig is dat je alles goed kunt zien, maar dit is wel een beetje genadeloos. Net als het licht in pashokjes, ben ik ook niet gek op. Ik zie dat mijn lieve puberdochter gelijk over de broek die ik aan heb: die ziet er niet echt charmant uit. Verre van eigenlijk. Het lijkt inderdaad op een iets te losse hardlooplegging. En ik me maar tof voelen in die broek, beetje jammer dit.

Ik worstel me door de les. Ik was slecht in korfbal maar moet concluderen dat er ook geen groot danser aan mij verloren is gegaan. Een paar illusies armer stap ik de avond weer in. Het dansen vond ik superleuk, maar die spiegel mag van mij wel weg. Het was eigenlijk best fijn, in mijn hoofd, met al mijn illusies.  

 

Vind je dit leuk om te lezen? Dan vind je mijn andere verhaaltjes misschien ook de moeite waard.

Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage.