Je zult het misschien niet denken, maar achter dit masker van vredige kalmte zit een heel opgefokt persoon. Vooral in de ochtend. Dat ging deze week ongeveer zo. Ik startte de dag heel relaxed. Bakkie koffie, beetje rustig opstarten. Tot ik op de klok zie dat het tijd is om in actie te komen. Ik heb nog 15 minuten. Ik accelereer in drie seconden van standje alle tijd tot standje chaos: oh ja, ik moet mijn tas nog pakken. En tandenpoetsen. En waar zijn de schoenen die bij deze outfit passen? Waar zijn mijn sleutels? Oh god shit, gaat het ook nog regenen, waar heb ik mijn regenbroek in hemelsnaam gelaten?

Dat is best een hoop, met nog maar 15 minuten op de klok. Loop me dan vooral niet voor de voeten, beter maak je je uit de voeten! Maar zelfs na 21 jaar heeft mijn lief dat nog niet helemaal in de gaten.

Die blijft gewoon zitten waar hij zit, alle tijd van de wereld, relaxed, achter een kopje koffie. Als ik koortsachtig als een kip zonder kop door de woonkamer stamp, begint hij op rustige toon: ‘Ik was dus gisteren bij mijn vader en die vroeg zich af……….’

Huh, serieus, ga je nu op dit moment een gesprek met mij beginnen? Ik zat net een half uur tegenover je aan tafel. Ik heb nu wel even wat anders aan mijn hoofd: Sleutels! Regenbroek! Schoenen!

Maar goed, ik wil geen enorme aso zijn dus mompel wat als ‘Okay, hmmm, ja,’ en stamp ondertussen in lichte paniek door. Hij neemt nog een slokje koffie en gaat rustig verder met zijn verhaal.

Ja dit werkt dus niet. ‘Lief, kun je een beetje sneller praten alsjeblieft? Ik moet weg!’

Hij kijkt me een beetje meewarig aan en zegt dan zelfgenoegzaam: ‘Waarom leg je je sleutels eigenlijk niet op een vaste plek?’

Zooooo, die durft! Ik werp hem een dodelijke blik toe. Wil hem wel aanvliegen maar ja, geen tijd. Dan zie ik ze liggen. Ik gris ze mee en vlieg de deur uit.

Als ik bij mijn fiets sta mompel ik: ‘Val jij lekker dood, betweter!’ Gelukkig voor mijn collega’s, kan ik nog even bijkomen op de fiets. Tegen de tijd dat ik in Den Haag ben aangekomen, ben ik weer helemaal zen en de toestanden allang vergeten. Blijmoedig stap ik ons kantoor binnen.

Goedbeschouwd kun je zeggen dat ik dankzij het fietsen nog enigzins in staat ben prettige relaties met de rest van de wereld te hebben.

Natuurlijk denkt mijn lief hier heel anders over. Zijn kant van het verhaal lees je hier

Meer verhaaltjes van mijn tederbeminde en mij, vind je hier: Scenes uit een huwelijk
Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage

Foto: Pixabay