Stress maakt van mij een onuitstaanbaar, schreeuwend, labiel figuur. Voeg er een lage bloedsuikerspiegel en wat tegenslag bij, en voilà. het perfecte recept voor een hoop gezeik! Gisteren was weer zo’n moment waarvoor ik zeker niet genomineerd wordt voor de prijs van moeder van het jaar.  

Het ging ongeveer zo. Na een tocht op de racefiets die wegens verdwaald en verkeerd ingeschat zeker een uur te lang had geduurd, had ik haast, veel haast. Ik had namelijk een krappe deadline: een gereserveerde tafel in Den Haag en bijbehorende afspraak met een vriendin. Daarnaast had ik beloofd voor het eten te zorgen voor mijn gezin. Een planning die ook als alles vlekkeloos was gegaan, al behoorlijk ambitieus was.

Tot op mijn botten koud kom ik thuis. Al behoorlijk op standje stress. Als er niets tegenzit moet het net gaan. Eerst douchen. Als ik de trap op strompel, hoor ik water kletteren, kak! Eén van de pubers staat onder de douche.

‘Wie staat er onder de douche?’ ‘Ik!’ hoor ik mijn dochter zeggen.

Shit, dat is het worst case scenario, dit kan wel ff duren.  

Ondertussen komt mijn zoon naar me toe. Als ik mijn beklag doe, biedt hij aan de boodschappen te doen. Top! Kost me een zak chips en een reep chocola. Maakt niet uit, ik ben bereid grof geld te betalen voor elke vorm van hulp.

Ik ga weer naar boven.

‘Kom er alsjeblieft nu uit, want ik MOET erbij, ik moet zo weg!’

‘Hoezo, ik sta er net onder!’

‘Kan me niet schelen, ik MOET er echt bij, kom eruit!’

Ik probeer mijn koude kleding vast uit te pellen, ondertussen de druk opvoerend op dochterlief om de douche te verlaten als zoonlief de trap opkomt. ‘Ik wil wel dingen halen maar ik wil een lijstje.’

Hij ziet mij worstelen, knikt me toe met een blik van ‘Ik regel dit’ en sommeert zijn zus de douche te verlaten.

Dat is olie op het vuur, nu is het echt aan. Geschreeuw, gekrijs!

Ik roep iets van ‘Bemoei je er niet mee! En haal maar boontjes en rijst, weet ik veel!’

Waarop mijn dochter tegenwerpt: ‘NEE. dat vind ik niet lekker, en papa had beloofd…’

Dat is de druppel, ik : ‘AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH!!!!!!’ een volledige meltdown, in mijn blote kont, voor de douchedeur. Geen fraai gezicht.

Ze weten niet hoe snel ze zich uit de voeten moeten maken.

Als ik met mijn koude lijf eindelijk onder de warme douche sta en weer een beetje tot rust kom, schaam ik me wel een beetje. Dit hebben die schaapjes ook weer niet verdiend… zucht.  Zo maar weer mijn excuses aanbieden. Als het ik daar tijd voor heb tenminste…

——————————————————————————————————————–

Vind je dit leuk om te lezen? Dan vind je mijn andere blogs over mijn leven als moeder van pubers vast ook de moeite waard. Je vindt ze hier.

Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage

Leuk vinden is delen:
error0