Wie mij een beetje kent, weet dat ik een broertje dood heb aan huishoudelijk werk. En met een lief in de kreukels, komen de grotere klussen toch steeds meer bij mij te liggen. Ik doe het en ik lijd, maar niet in stilte. Ik wil er namelijk wel de credits voor.

Dit weekend stond de tuin zomerklaar maken op het programma. Echt nodig want ik heb er sinds de herfst niets meer aan gedaan dus dat betekent: onkruid uittrekken dat welig tiert tussen de tuintegels, bladerenzooi opruimen dat al sinds de herfst tussen de planten ligt en gras maaien dat is doorgeschoten tot kniehoogte. En dan ook nog overal onkruid. Ik erger me al weken en met dit warme weer is de deadline van uitstellen definitief bereikt.

Ik heb een plan en wil dat heel graag met manlief delen zodat ik alvast wat bewondering kan oogsten voor mijn ambities.  ‘Nou, dan ga ik dus de voortuin en de achtertuin doen en ik heb een nieuwe grasmaaier bestelt, dus ik kan lekker aan de bak.´ ´Mooi, maar kijk je uit dat je het niet overdrijft?’ Waarschuwt hij terwijl hij zijn spullen bij elkaar zoekt om muziek te gaan maken. ‘Aangezien ik de enige ben die dit kan doen, bepaal ik dus zelf wel wat ik ga doen vandaag,’ bijt ik hem bits toe. En ik steun net even harder terwijl ik aan het onkruid ruk nu hij nog binnen gehoorafstand is. 

Denk niet dat ik geen tijd heb voor mezelf, ik heb zelf de dag ervoor nog de halve dag op de racefiets gezeten, maar de rol van Assepoester past me gewoon niet. Ik zou liever de koningin zijn die de orders uitdeelt, iets voor zichzelf gaat doen en daarna alleen nog maar dankbaar hoeft te zijn. Maar goed, dat zit er niet in.

Maar goed, zuchtend begin ik met het oerwoud dat tussen de tegels is ontstaan en vrijwel zonder pauze werk ik de hele dag door, schoffelen, harken, troep afvoeren. Samen met de buurvrouw nog even naar het tuincentrum voor wat nieuwe plantjes en als ik eindelijk alles heb aangeveegd, de bloemen in de potten staan, wordt de grasmaaier geleverd precies als mijn lief de straat weer inrijd.

Trots en verwachtingsvol kijk ik hem aan, en??!! Niets, hij gaat gewoon zijn spullen wegzetten. Lekker dan. Dat duurt me een beetje al te lang dus dan maar ordinair vissen: ‘Mooi he?’ ‘Ja leuk! Ging goed trouwens met het oefenen.’ Pfff, lekker joh. Terwijl jij een beetje lekker aan het gitaarpingelen was met je vriendjes, heb ik hier staan zwoegen en zweten voor het gezin!

Ik ben er helemaal klaar mee maar die k- grasmaaier moet nog in elkaar worden gezet. Er zit zo’n dik boek met instructies bij, dat de moed me meteen in de schoenen zakt. Ik verzin een list. Halfslachtig steek ik lukraak wat onderdelen in dat ding tot tederbeminde het echt niet meer aan kan zien en het van me overneemt. ‘Prima,’ denk ik bij mezelf, ‘doe jij ook maar eens wat!’ Als ik even later met mijn nieuwe elektrische speeltje over het gazonnetje zoef, prijs ik mezelf maar hardop om deze uitstekende aankoop, dat is in ieder geval wat….

Mijn lief heeft een heel andere kijk op de zaak. Zijn kant lees je in: Grasmaaier.

Meer verhaaltjes van mijn tederbeminde en mij, vind je hier: Scenes uit een huwelijk

Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage

Foto: Pixabay

Leuk vinden is delen:
error0