Zo, dat is me toch maar mooi gelukt 50 worden! Daar ga ik dus ook niet moeilijk over doen. Ik heb van dichtbij gezien hoe het ook anders kan lopen en prijs me gelukkig. Ik ben gezond, heb prachtige kinderen, fantastische vrienden en familie en een superfijne vent.

Ik vind ouder worden heus niet op alle gebieden leuk hoor, het wordt steeds minder fijn om in de spiegel te kijken. die rimpels, flabber armen en dat buikje. Maar ja, er tegen vechten heeft ook niet zoveel zin. En het zijn niet alleen de looks die minder worden hoor, het duurt ’s ochtends steeds langer voor ik weer een beetje soepeltjes ben en de tijd dat ik met gemak mijn tenen kon aanraken ligt alweer een decennium achter me. Laatst kwam ik erachter dat ik niet meer in kleermakerszit kan zitten. Hardlopen en fietsen gaat nog wel, dus ach, dan maar niet op yoga of meditatieles.

Ook die opvliegers neem ik maar voor lief. Was ik vroeger vast en zeker van schaamte onder een steen gekropen als ik op onhandige momenten met een rood zweethoofd zou worden geconfronteerd, nu denk ik, deal er maar mee, het is niet anders en laat me er zeker niet door belemmeren.  

Ik ben nog jong en fit genoeg om ambitieus te zijn, maar heb meer haast en veel meer lef. Ik ben niet meer zo onzeker en veel beter in staat complimenten te incasseren. Sterker nog, ik vind mezelf heus niet perfect maar helemaal prima!

Zou het dan echt waar zijn, dat het leven begint bij 50? Kom maar op, ik ben er klaar voor!

Vind je dit leuk om te lezen? Dan vind je mijn andere persoonlijke verhaaltjes vast ook leuk.

Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage

Leuk vinden is delen:
error0