Voor ik de deur uitga, bekijk ik mezelf nog even kritisch in de spiegel. Oh my god, is dat mijn derriere? Die is echt een heel stuk dikker dan ik dacht zeg, kanonnen! Ja, sinds de overgang zijn er wat extra kilo’s aan mijn lijf blijven plakken en hier dus een beetje meer dan daar. Als ik even later mijn beklag doe bij mijn tederbeminde in de hoop op wat ontkennende, liefkozende woorden, zegt hij droogjes: ‘Ik snap niet waar dit ineens vandaan komt, die kont zit daar al jaren!’ Tsja, hij heeft zeker een punt maar iedereen met een beetje kennis van vrouwen weet dat dit natuurlijk een typisch gevalletje iets te eerlijk is.

Als ik even later in de spiegel van de auto mijn gezicht in de spiegel van de zonneklep bestudeer, schrik ik alweer. Mijn hemel, wat een rimpels! Het is net of het verouderingsproces ineens in een sneltreinvaart is gekomen. Als ik tegen beter weten in toch probeer wat steun te vinden bij manlief, zegt hij een tikkeltje geïrriteerd: ‘Je gezicht is prima hoor, maar je moet er niet zo over klagen, daar word je pas lelijk van!’  

Nou ja zeg. Wat is er mis met een reactie in de categorie: ‘Nee joh liefje, dat is niet waar. Ik vind je nog steeds prachtig!’ of ‘Welke rimpels?’ of van mijn part: ‘Joh, die rimpels staan jou gewoon prima!’ Nee hoor, ik ben aan het verkeerde adres. Maar daar ben ik het niet mee eens. Tot wie moet ik me anders richten voor wat geruststelling? Dat hoort in mijn ogen toch echt bij zijn takenpakket. Ik zal er het contract nog eens op na slaan.

Ik weet natuurlijk wel dat hij niet de juiste persoon is om tegenaan te klagen. Het kan hem namelijk geen ene donder schelen hoe hij eruit ziet. Hij gaat rustig in half kapotte, slobberkleding op afgetrapte schoenen naar buiten. En niet alleen de straat in, hij zou er rustig mee naar de kroeg gaan als ik daar geen stokje voor zou steken. Ik heb hem nog nooit langer in de spiegel zien kijken dan strikt noodzakelijk is om zijn tanden te poetsen of zich te kunnen scheren. Vind ik stiekem ook wel leuk aan hem maar ja, ZO BEN IK NOU EENMAAL NIET!

Ik vind het gewoon niet leuk om te aanschouwen hoe de boel als een druipkaars inzakt en verschrompelt. En ik wil eigenlijk gewoon heel graag dat anderen ontkennen dat dat zo is. Ik wil een man die zegt dat hij helemaal niet ziet wat ik in de spiegel zie. En het maakt me eigenlijk niet eens uit of het waar is. Ken je dat nummer van Fleetwood Mac: ‘Tell me lies, tell me sweet little lies’? Een boodschap naar mijn hart. Al geloof ik trouwens dat het met die zangeres in de liefde niet zo heel best is afgelopen.

Mijn lief heeft een heel andere kijk op de zaak. Zijn kant lees je in: Complimentendag.

Meer verhaaltjes van mijn tederbeminde en mij, vind je hier: Scenes uit een huwelijk

Nooit meer een blog missen? Volg jasnetteke op Facebook of Twitter of schrijf je in op de knop op de homepage

Foto: Pixabay

Leuk vinden is delen:
error0