Het lijkt heel wat maar wie mij een klein beetje kent, weet dat ik een watje ben met kou. Al vallen de mussen van het dak en ik snak naar verkoeling, dan kost het me nog minimaal 20 minuten om me onder te dompelen in het water. Eerst mijn grote teen, dan terug. Nog een teen erbij en weer terug. En zo gaat dat nog wel even door. En waag het niet in mijn buurt te spetteren want ik word volledig hysterisch en sta echt niet voor mezelf in.

Dus als het in de zomer al een dingetje is, is het in de winter al helemaal niet te doen. Ieder jaar zie ik op Facebook meerdere vrienden het koude water inspringen op 1 januari en dan grinnik wat en prijs mezelf gelukkig met mijn warme dekentje op de bank.

Maar toch sta ik hier vandaag op het strand in Noordwijk, in mijn badpak met een groep medegekkies. En er was niet eens drank in het spel toen ik het afsprak in tegenstelling tot al die andere  keren dat ik volledig buiten mijn comfortzone ben getreden zoals het optreden als Dolly Dot voor een volle zaal met mijn beperkte zangkwaliteiten, het rennen van een marathon en een wandeling van Hoek van Holland naar Den Helder.

Geen drank maar wel warmte, koud water en een dierbare vriendin. Toen ik kopje onder durfde in het koude dompelbad in de sauna, dacht ik dat ik alles kon. In die overmoedige bui zei ik okay, dan kan ik ook die nieuwjaarsduik wel doen. Mijn vriendin deed die duik al eerder. De eerste keer met haar zus. Toen zij niet lang daarna overleed, maakte dat die duik nog meer iets om te koesteren als mooie traditie.   

En nu is het 1 januari en denk ik, WTF dacht ik in godsnaam! Ik lig er serieus al een paar nachten van wakker. En er zijn meer mensen in mijn omgeving die niet snappen wat ik ga doen. Mijn telefoon draait de hele ochtend al overuren van alle sterkte appjes. Naarmate het moment van de waarheid dichterbij komt, word ik steeds stiller. Ik heb het al koud met al mijn kleding aan en moet er echt niet aan denken dat alles uit moet.  

Op het parkeerterrein ontmoeten we de rest van het gezelschap. We zijn met 17, stuk voor stuk superleuke mensen. Een paar ken ik van verjaardagen maar de meesten zie ik vandaag voor het eerst. Nu we er zijn, moet het ook maar een beetje snel en wil ik er van af zijn ook. Op het strand werk ik me zo snel mogelijk uit de kleren en na een paar foto’s rennen we met zijn allen naar de zee.

Ik vergeet echt helemaal om er tegenop te zien. Ik denk niet na maar ren gewoon met de rest mee en laat me vallen. Ik zomaar in een keer in het koude water. Snel draai ik me om en ren weer terug. Yes, we did it! Jemig, heb ik me daar nu zo druk over gemaakt? Het was best een kick om het jaar zo te beginnen met deze leuke mensen. Okay, mijn handen en lippen zijn blauw en mijn lijf vuurrood maar kleren erover en je ziet er niets meer van. Kom maar op met 2020!

Wat mij betreft volgend jaar weer! Wie gaat er mee?

Leuk vinden is delen:
error0