14 februari zou een gewone dag kunnen zijn en in mijn geval is dat het ook. Ook op deze dag hoefde ik me bij het verlaten van mijn huis weer geen weg te banen door enorme stapels liefdesverklaringen. En de pakjesbezorger kwam wel maar alleen om mijn eigen bestelde sneakers te brengen, geen bloemen, chocola of sieraden. Niets, nakkes, njente.

En dat is maar goed ook. Commerciële kutzooi dat hele Valentijn. Overgewaardeerd, opgelegd sentimenteel gedoe. Een stupide traditie, overgewaaid uit dat enorme land aan de overkant van de plas waar ze heel goed zijn in aangezette, gesponsorde emotie bij gebrek aan ‘echte’ tradities.

Dus voor mij ook dit jaar weer geen enkele kazige quote op een Hallmark kaart, champagne ontbijt of hartjesconfetti. En gelukkig al helemaal geen zelfgeschreven en gezongen serenade onder mijn raam van mijn echtgenoot of een andere aanbidder. Geen ontbijt op bed met zoete zoenen. Geen verrassingsticket voor een weekendje naar zo’n vreselijk luxe verwenhotel. En ook gelukkig niet van die smerige rozenblaadjes op mijn kussen. Je moet er toch niet aan denken? Allemaal klerezooi en wie moet dat allemaal weer opruimen? Precies!

Wat me ook bespaart is gebleven, is een handgeschreven liefdesbrief. Stel je toch eens voor dat ik dat naast mijn ontbijtbordje had gevonden? Superongemakkelijk! En ik vond ook geen pakje met van dat spuuglelijke cadeaupapier met mijn lievelingsparfum of een horloge met inscriptie. Dat soort onzin koopt deze geëmancipeerde dame allemaal zelf wel van haar eigen centjes.

Ook de avondpostbode rijdt zonder te stoppen mijn huisje voorbij. Gelukkig maar hoor, dat vind ik echt helemaal niet erg. Daar sta ik echt heel erg boven. Sterker nog, het is gewoon fan- fucking-tastisch…

Leuk vinden is delen:
error0